Dyrenes konge

Ein dagstur til Dyreparken i Kristiansand blir ferie god nok dette året. Og jammen var det heilt supert!

Stor stas

Sommar er kjekt, for store og små. Biletet over er frå Soma Gård, fleire bilete frå Indrebø sin sommar kjem fortløpande i fotoalbumet.

For øvrig er det nok boligbloggen som vert hyppigast oppdatert for tida.

Hipp hurra!

Første oppdatering sidan nyttårsafta... Her er Andreas, Tobias og Tomas i storform på nasjonaldagen. Fleire bildete i fotoalbumet.

Godt nyttår!

Årsoppgåve - Danish edition

Kære Venner

Tingene blir sjældent så man har planlagt for dem. Når gazellen blev grillet på terrassen i Tanzania på Nyårsaften, havde vi absolut ingen idé om, hvad der var i vente.

Ved udgangen af januar blev det klart, at noget måtte ske med de faldefærdige nyrerne til Thomas, og efter at det blev besluttet at vi ville avslutte vores missionær periode og rejse hjem i Maj, gik det hurtigt.

Først fik vi vores byggegrund på Figgjo (efter omkring to dages tid til at tænke), og i månederne efter handlede det meste om hustegninger, jobsøgning, pakning, udpakning, søgen efter midlertidig bolig og afslutningen af opholdet i Afrika. Det kunne have været mer sjov hvis vi ikke havde været småsyge hele banden, og det kunne have været meget sværere, hvis vi ikke havde fået forbøn og god opbakning fra naboer, venner og familie. Tak!

Men det har arrangeret sig på godt show. Vi har nu fått leje et dejligt hus i Sandnes, og i disse dage starter udgravningen af grunden på Figgjo. Børnene trives og er sunde. De voksne er travlt optaget af job og fuld deltagelse i missionen. Selv om vi ofte lengter tilbage til både venner, klima og opgaver i Arusha, er det godt at vide, at andre har overtaget og at alt er i gode hænder.

Hanna har ganske pludselig blevet en temmelig stor 4-årige. Hun savner nok mere hyppig kontakt med jevnaldrede, men mamma er også en god lægekammerat. Pigen forstår en masse og viser bekymring for både søsken og forældre. Hun elsker maleri, tegning og formning, og prøver seg også på noget skriftligt i mellem.

Siden sidste gang har Tomas og Andreas lært sig at gå, tale og gøre langt mere på egen hånd. Blandt andet synger de hver aften seks vers af Ingen er så trygg i fare - af fuld hals. Noget de også er meget gode til, er at bekæmpe hverandre, bide og græde.

Tomas vandrer altså rundt med en nyre mindre end før. Alligevel har han et blodtryk som en fuldvoksen mand, der har ført til flere hospitalsophold, mediciner og planer om flere undersøgelser i løbet af det næste år. For øjeblikket har han gips fra håndleddet til skulderen efter at han tumlede ned fra en stol dagen efter han blev udskrevet fra hospitalet sidste gang. Men han er for det meste i godt humør!

Andreas er klovnen i familien. Han er også indlysende chef, delvis baseret på terror. Han har masser af energi, hvilket ikke altid kombineres godt med, at han også er en Spitfire. De gange er ikke få der både storesøster og lillebror har været bandageret efter at Andreas har sat sit præg på dem med tænder og negle.

Knut Reier er tilbage som lærer på Tryggheim ungdomsskule. Det er mærkbart mere at gøre end sidste gang, og meget at lære. Over julen får han sin fædreorlov, med en fridag om ugen.

Inger Line er mere end fuldt beskæftiget på hjemmebane, i tillæg til sin deltidsjob på Parfymelle i Langgata. Hun trives med begge dele, men hun er nok den av os, der ser mest frem til at flytte ind i større huse i det nye år.

Selv om vi ofte har manglet kontrol, har det været godt at vide, at Gud har full oversikt. Han havde det længe før Jesus blev lagt i en krybbe, og han har det også denne juletid.

«For jeg ved, hvilke tanker jeg har med dig, siger Herren, tanker om fred og ikke ulykkelige tanker. Jeg vil give dig fremtid og håb.» (Jeremias 29:11)

Glædelig jul


PS: Der er en fare for, at nogle af jer får dette brev i papirform også.

The end

Arushanytt er med dette sett på pause inntil vidare. Dersom du er på leit etter nyhende frå Arusha og Scripture Mission, bør du heller sjekka www.familienmalmin.blogspot.com eller www.scripture-mission.com.

Det er likevel ein ørliten sjanse for at dei Indrebø kjem til å blogga vidare frå sine respektive bloggar på andre adresser. Lenker finn du på botnen av denne sida.

Då nyra forsvann

Tomas har no vore på Rikshospitalet i Oslo nesten ei heil veke.

Opphaldet har vore planlagd ei stund, og føremålet har vore å fjerne den eine av dei tre nyrene hans som fungerer særs dårleg. Me vonar no at han skal få eit litt lågare blodtrykk og at faren for infeksjonar skal vera minimal.

På biletet til venstre ser du småen på veg inn i ein av dei svære maskinane som vart brukt til undersøkjingar i forkant av operasjonen. Tomas tok det heile med stor ro - og sovna medan dei heile stod på.

Mamma på veg ut frå operasjonsstova torsdag, etter å ha avlevert Tomas i kirurgane sine hender. Der var han i kring fire og ein halv time, og alt gjekk etter planen.

Inngrepet skjedde med lapraskopi, også kalla kikkhullskirurgi, noko som vil seie at legane opererte gjennom to små hol i buken. Nyra vart teken ut gjennom navlen!

Her er Tomas like etter operasjonen, framleis utslått av narkosen. Du ser plasteret etter eit av "operasjonshola" like over dynekanten.

No, eit drygt døger etterpå, er han langt kvikkare, sjølv om han framleis er sengeliggjande og har eindel vondt. Vonaleg kjem det seg mykje i løpet av dei neste dagane.

Kor lenge han må bli verande på Rikshospitalet er framleis uvisst, men han kan truleg returnera til Rogaland tysdag eller onsdag neste veke.

Det gode landet

Det er utan tvil ein del saker og ting som er bra med Noreg, og når ein bur i utlandet over ein viss periode vil ironisk nok legga ekstra godt merke til ein del av dei. Sann mine ord: Du som bur i Noreg skulle setja meir pris på det følgjande:

- Reint vatn i springen
- Utallige variantar av norske matvarer
- Stabilt og kjapt internett
- Romslege parkeringsplassar
- McDonalds
- Havet
- Ferske, norske dagsaviser

- Trykk i dusjen

- Vegar utan humpar
- Reine gater
- Betalingsterminalar i butikken
- Tilgang på ferskt kjøt og fisk - når som helst
- Besteforeldre (les: barnevakter)

- Stabil straum

- Grovbrød
- Netter utan hundegneldring eller festande naboar
- Pølse i brød på Shell'en
- Sjansen til å få vere åleine utandørs
- Kveldsturar i mørkret

Noreg - eit travelt land

Familien Indrebø er altså på plass i Noreg att, og denne gongen ser det ut til å kunna bli for ei god stund. Dei siste vekene i Arusha gjekk fort, med pakking, avskjedar og ei siste vitjing frå Noreg. Då vart det også høve til å ta ein rundtur nedom Mbulu, og bilete frå den turen finn du no i fotoalbumet vårt.

No skal me ikkje attende til det fagre landet i sør i alle fall dei første fire åra. I mellomtida kan du fylgja med på det som skjer i Arusha både på bloggen til Familien Malmin og på www.scripture-mission.com. No er det også klart kven det er som tek over stafettpinnen etter oss: Margunn og Kristoffer Krohn Sævre har sagt ja til å vera NLM sine utsendingar til Arusha dei neste fire åra. Betre folk til den oppgåva trur eg knapt ein kunne finna.

Sjølv om me allereie har vore to og ei halv veke i fedrelandet, har ikkje det store saknet etter Afrika meldt seg førebels. Slikt er det nemleg ikkje tid til. For det første har me ikkje med oss korkje barnepike eller hushjelp hit til Europa, og med eitt ser me tydeleg kor mykje dei har avlasta oss dei siste månadene. For det andre har det vore mykje som skulle ordnast; ny bil, planlegging av husbygging, folk som skal sjåast, diverse innkjøp og utpakking. Det er liksom heile tida noko som skal gjerast. Alltid nokon som me burde helst på. Eit eller anna selskap. Ein eller annan sjuk unge.

Apropos det siste, har me no omsider fått tid til operasjon for minstemann Tomas. Neste veke ber det til hovudstaden og Rikshospitalet for han og oss to eldste, og dei av dykk som ber, må gjerne hugsa særskilt på han onsdag og torsdag den veka.

De vil nok finna ei oppdatering her på bloggen i etterkant av det. Men deretter spørs det nok om ikkje denne bloggen blir nedlagt. Eller i alle fall sett på vent nokre år.

Hvordan går det med Zakaria?

Denne bloggen synger på siste verset. La den enn så lenge gjøre litt nytte for seg:

Det er på høy tid med en oppdatering om rektor ved Wa/ama bibelskole, Zakaria Dalle/i, som ble skadd i trafikkulykka for nesten fire uker siden. Vi i familien Indrebø hadde egentlig tenkt å besøke ham da vi var på Haydom forrige uke, men ettersom han har hatt stort behov for ro og hvile, fant vi det best å la det være.

Zakaria er altså fortsatt innlagt ved sykehuset på Haydom og kommer til å være det i flere uker ennå. Siste nytt fra Haydom fredag var at Zakaria har vist fremgang siste uka, og ser ut til å være i god bedring. Også synet er blitt bedre, selv om det fortsatt ikke er normalt. Det blir understreket at han kan få tilbakeslag.

Når det gjelder innsamlingen til Zakaria og hans behandling, ble det endelige resultatet langt høyere enn hva vi i Arusha hadde forestilt oss på forhånd. Vi er utrolig takknemlinge! Zakaria har fått og vil fortsatt kunne få all den hjelpen han trenger, takket være den hjelpen dere har gitt.

De rundt 200,000 norske kronene (!) som har kommet inn vil være mye mer enn det som trengs for behandling og transport av Zakaria. Vi nevnte under innsamlingen at et eventuelt overskudd ville komme bibelskolen på Wa/ama til gode. Det vil det også. Men etter å ha forhørt oss blant kjennere av skolen, blir vi frarådet å gi en stor sum med penger direkte til skolen - for skolens eget beste. Årsaken til dette er sammensatt, og handler i korte ordelag om at miljøet på og rundt skolen trenger opplæring til bærekraft, samt om skolens forhold til bispedømmet. Skolen er inne i en god økonomisk utvikling og for mye penger må ikke få bremse det ansvaret de selv er i ferd med å ta.

Derfor kommer vi til å støtte skolen slik at de blant annet kan sette i stand en traktor som har havarert og som vil være til god nytte for skolen. Dessuten vurderer vi å gi støtte til ferdigstillelse av biblioteket. Noe blir også brukt til å betale skolepenger for elever ved skolen.

Det av pengesummen som ikke blir brukt til dette, vil gå til å dekke andre utgifter knyttet til ulykka.

Vi er ydmyke og takknemlige i forhold til den tilliten dere har vist oss ved å støtte en privat innsamling som dette. Derfor anstrenger vi oss også for at de innsamlede pengene skal bli brukt på en så effektiv og ansvarlig måte som mulig.


Hjertelige hilsener fra oss i Arusha
Inger Line og Knut Reier Indrebø
Kristin og Per Ove Malmin

Peri på lufta

Høyr intervju med Peri på Nytt Liv Media ved å følga denne koplinga

Eit forunderleg døger

Bilulykka på søndag påførde rektor Zakaria Dalleli store hovudskadar. Då det tidleg i går blei klart for oss at han hadde behov for omfattande undersøkingar og behandling, var situasjonen temmeleg kaotisk. Hadde me pengar til å gjennomføra den naudsynte behandlinga? Kven skulle eventuelt betala? Og ville me få dette klart tidsnok til at han kunne bli behandla i tide?

På dei store og gode sjukehusa i Nairobi er det berre pengar som gjeld. Då Zakaria kom inn dit måndag morgon, vart det ikkje gjort noko særleg med han før sjukehuset hadde fått pengar inn på konto. Sjølv om han kom til sjukehuset allereie i 10-tida om morgonen, kom han likevel ikkje i CT-skanning før klokka seks om ettermiddagen.

Ulykka skjedde med vår bil på ein tur i Scripture Mission sin regi, men korkje Scripture Mission eller NLM hadde noko formelt ansvar for å ta på seg betalinga for ei slik behandling, og det var heller ikkje pengar på budsjetta til å dekkja noko slikt.

Sjølv om me ikke hadde noko formelt ansvar, var det moralske ansvaret desto større. På generelt grunnlag er me skeptiske til at misjonærar startar eigne innsamlingar parallelt med misjonen sitt eige arbeid. Men vårt moralske ansvar i denne samanhengen gjorde at me syntest det var riktig at me som misjonærar i Arusha brukte våre nettverk for å sikra Zakaria den naudsynte behandlinga. Både stadleg representant og regionsstyret sin formann hadde forståing for dette.

Imens låg rektoren på sjukehus i Nairobi og gjekk gjennom fleire undersøkingar. Fram til i går ettermiddag var det framleis uvisst om han måtte opererast for å stoppa blødningar og redda synet. Det var og lenge snakk om hudtransplantasjonar, ettersom mykje hud i andletet og hovudet var øydelagd. Når me samstundes fekk inn stadige meldingar om gåver frå Noreg, gjorde det at me heile tida kunne velja dei beste alternativa for Zakaria, selvfølgeleg utan å overdriva.

Eit drygt døger etter at me ga meldingar heimover om behov for forbøn og pengar, har me no fått beskjed om gåver på minst 110.000 norske kroner. Ein fantastisk respons, og me har mange gonger vore stumme av undring over det Gud har gjort gjennom dykk. Slik me forstår det, skal dette vera nok til å dekkja sjukehusutgiftene samt transport mellom sjukehusa.

Zakaria blir her teken inn i flyet som frakta han frå Kisii til Nairobi

Og gjennom bøn har Gud handla, slik at Zakaria ikkje treng operasjon og i dag er god nok til å bli transportert i fly frå Nairobi til Haydom Lutheran Hospital i Tanzania. Der vil han bli teken godt hand om av dyktig helsepersonell, men også få sjansen til å sjå både kona og dei tre borna sine att. Haydom er eit godt sjukehus, men er langt billigare enn det han kom frå i Nairobi. Nokre utgifter vil det framleis vera, men me trur at det som er samla inn til no er tilstrekkeleg. Skulle det bli pengar til overs går desse til Waama bibelskule, som no har fått ekstra utfordringar i rektoren sitt fråvere.

Når me i familien Indrebø no snart avsluttar vår periode, er det godt å ha ei slik oppleving i bagasjen. Me visste det allereie, men har no fått det ytterlegare synleggjort at de verkeleg bryr dykk om det som skjer her, at de er handlekraftige, hjartevarme og gavmilde. Hjarteleg takk! Me ynskjer dykk det aller beste: Guds rike velsigning.

Oppdatering om Zakaria

Mange takk til de av dere som er med og hjelper rektor Zakaria. Han er fortsatt på intensiven. Med meldinger om hjelp fra Noreg gjør en nå det en kan for å redde synet hans og stoppe indre blødninger - selv om det er dyrt. Utgiftene så langt har passert 30.000 NOK, men blir fort mye mer om det må opereres.

Zakaria ser nå ut til å være utenfor livsfare, men det er fortsatt mange valg som må tas. Legene mener å ha kontroll på det meste, men må gjøre en særlig innsats for å redde synet. Det ser ut til å være mulig om vi betaler og bruker den beste legen. Nevrokirurg er koblet inn for å overvåke synsnervene. Fremdeles vurderer en operasjon, fordi blodet presser på synsnervene.

Her er det bare pengene som snakker. Det koster også å følge ham opp kontinuerlig.

Et framskritt er det likevel at Zakaria nå virker mer klar enn tidligere.

Videre oppdateringer finner du ved å følge www.facebook.com/scripturemission (krever ikke innlogging)

Me treng di hjelp - no!

Det er ikkje ofte me har spurt deg om hjelp på denne måten, men i dag ser me at det er heilt naudsynt.

På veg heim frå bibelskulesamling i Pokot i nordvest-Kenya på sundag, vart bilen frå Arusha utsett for ei kraftig trafikkulukke. I bilen sat fire tilsette ved bibelskulen på Wa'ama og vår eigen Per Ove "Peri" Malmin.

I nærleiken av byen Kisii i Kenya skulle dei passera ein traktor, men traktoren la seg plutseleg over i feil felt og pressa Landcruiseren ut av vegen. Bilen rulla rundt to gonger og landa på taket. Alle fem i bilen blei frakta til sjukehus i Kisii for natta, og så vidare til Nairobi i går.

Verst gjekk det ut over rektor Zakaria Dalleli, som har fått alvorlege hovudskadar. Han har fleire brot på skallen, og det er framleis uvisst korleis behovet er for operasjon. Synet hans er også råka.

Zakaria er 44 år, har kone og tre born. Han vert skildra som "ein enorm ressurs" ved bibelskulen på Wa'ama. Han sit i midten på biletet under.

Zakaria ligg no på eit godt, men dyrt sjukehus i Nairobi. Ettersom rektoren og familien hans sjølv ikkje har pengar til å dekkja sjukehuset, og det er avgrensa kva misjonen kan gjera i slike tilfelle, må dei som i dag er med han på sjukehuset ta mange harde val. Det er behov for fleire spesialistvurderingar - som alle kostar mykje pengar - og desse vurderingane vil avgjere om det er behov for operasjon, som igjen vil kosta mykje meir. Sjølv utan operasjon vil denne behandlinga vera langt utanfor familien si økonomiske bæreevne.

Det er difor me spør deg om hjelp. Først og fremst kan du be for rektor Zakaria. Men du kan også gi pengar til Scripture Mission sitt norske kontonummer 8220 02 91146 og merka betalinga "car accident". Dersom du set inn pengar, er det fint om du samstundes gi oss beskjed om det, slik at me så fort som mogeleg veit kva behandling me har råd til å gi Zakaria.

Me har ikkje oversikt over kor mykje det vil kosta nett no, men kan koma attende til det seinare.

Denne innsamlinga er ikkje i regi av NLM eller Scripture Mission, men skjer i forståing med både regionsstyret sin formann og stadleg representant i Aust-Afrika regionen.

Dei siste tider

Livet i Arusha har vore hektisk etter at me kom frå Noreg tidleg i februar.I hovudsak skuldast dette sjukdom. Nei, Inger Line er framleis ikkje gravid, men dei små ho fekk førre gong har sørga for at minst ein av oss har vore sjuk det meste av tida - og til tider alle på ein gong. Av det som har vore innomhus kan nemnast giardiaparasittar, øyrebetennelse, halsbetennelse, mage- og tarmvirus, barnemark og virus i luftvegane, i tillegg til ei rekke forkjølingar og nye tenner. Men dei siste dagane har livet vore aldeles herleg - med tre friske ungar og opplagde foreldre. Vonaleg held det fram slik endå halvannan månad til.

Exit Tanzania
Me har no einvegsbillett på fly til Noreg den 14. mai, saman med mamma og pappa Eggebø som då returnerer etter tre veker i det fagre landet. Me andre vil då ha greidd å runda ni månader i denne omgang.

Det meste har lagt seg skremmande godt til rettes før landing i Noreg denne gongen og - me har fått oss mellombels bustad medan bygginga pågår og Knut har fått seg jobb. Det einaste som manglar er ein relativt stor bil til ein overkomeleg pris og kvelds/helgejobb for Inger Line. Veit du om noko? Ta kontakt!

For siste gong - for denne gong
Inntil vidare tek me livet me ro. Hanna leikar vidare med både norske og Tanzanianske naboar, medan Andreas og Tomas har sett i gang ei rivande utvikling på snakke- og gåfronten så fort dei vart friske.

For oss vaksne er det no mykje som skal gjerast innan me reiser herifrå, både på kontoret og heimefronten. Sjølv om ei ny bok vil koma frå trykkeriet like over påske, skal nye omsetjingar setjast i gang. Og sjølv om gjestehuset no er ferdig oppussa, er det framleis mange småting som skal på plass før det er heilt hundre. Me skal pakka kring tre kubikkmeter bagasje som skal gå med konteiner frå Nairobi, i tillegg til 10 koffertar som skal sendast med folk på fly nordover. Me skal samstundes freista å nyta varmen og afrikalivet til fulle medan me framleis er her, og før me må ta til med avskjedar og alle andre slike småtriste «for-siste-gong-på-ei-god-stund»-ting.

Peri tek knekken på avocadotreet vårt, medan Hanna er i full gang med tønne-pakking.

Life must go on
Ikkje minst skal me freista å leggja alt best mogleg til rettes for dei som skal ta over etter oss. Det ser nemleg ut som om me får særs dugelege erstattarar, så akkurat den saka tek me med knusande ro. Dei gode naboane våre i familien Malmin blir også verande endå eit år, i tillegg til den trufaste nasjonale staben med Joakim og Melania i spissen.

TV-slaver

Prinsesse på tur

Hanna har vore på misjonærkonferanse, og var nok den av oss som hadde det kjekkast. I løpet av den korte veka rakk ho å få fleire nye vennar, gå på karneval, få ansiktsmaling, klappa gepard og læra seg nye songar. Mange takk til gjengen frå TeFT som hadde ansvar for barneopplegget - Hanna kjende seg trygg frå første stund.

Klagesong eller takkerop?

Me har det veldig godt. Det gode klimaet gjer at korkje me eller ungane treng ekstra klede når me skal ut (snarare tvert om). Me har ei god barnepike, og hushjelp som både vaskar opp og reingjer doen vår fleire gonger i veka. Utanfor er det sesong for både bananar, avocado, mandarin, mango, granateple, tomatar og pasjonsfrukt. Ein av Hanna sine nye hobbyar er å laga ferskpressa juice av sistnemde, noko me som er litt større ikkje takkar nei til. 

Me har eit meiningsfullt arbeid der me tydeleg kan sjå resultata av det me held på med. Og det er massevis av folk som ber for oss kvar dag, noko me ofte kan merka.

Likevel: Me er slitne. Som de kanskje har lest før på bloggen, skal Tomas sannsynlegvis opererast til sommaren. Det er nyleg bestemt at me uansett avsluttar perioden vår til sommaren - minst eitt år tidlegare enn planlagt. Frå hausten av skal me byggja hus, og me treng arbeid og husvære i mellomtida. 

Det er kort sagt mykje å tenkja på. 

I tillegg har me siste veka hatt tre ungar med virus og feber i kroppen, toppa med trassalder, nye tenner og ein øyrebetennelse som slo ut i full blomst i går. Me har ikkje mykje å klaga over, men me er slitne.

I dag ville hushjelpa dela nokre bibelvers med oss, frå Salme 35:

«Herre, strid mot dei som strider mot meg, og kjemp mot dei som kjempar mot meg!»

Like etter mottok Inger Line ein SMS frå ein god venn i Noreg:
«Herren skal strida for dykk, og de skal vera stille.» (2Mos 14,14)

Tilfeldig? Neppe.

Me gler oss i alle fall til misjonærkonferanse og mykje påfyll heile neste veke.

Trampoline-fest

Ting tek tid, særleg i Afrika, men ved retur til Arusha hadde omsider trampolina som me kjøpte i Noreg for over eit halvår sidan kome fram. Og dei snille naboane våre hadde til og med montert ho for oss, så det var berre å hoppa i det, noko særleg Hanna set stor pris på.

Trampolina er julegåve til Tomas, Andreas og Hanna frå onklar, tanter og syskenborn Indrebø/Klausen.

Wind of change

- Misjonærperiodane blir visst berre kortare og kortare, sa ein kar spøkefullt til oss då me ufriviljug måtte reisa frå Arusha for to år sidan. Den gongen var me berre på eit mellombels Noregs-opphald, men når me til sommaren reisar til fedrelandet nok ein gong, ser det ut til at det blir den nådelause slutten på misjonærlivet i denne omgang. Det kan du lesa meir om seinare.

Aktive lesarar av denne bloggen veit allereie at Inger Line, Tomas og Hanna har vore i Noreg, medan dei andre to av oss har levd ungkarslivet til fulle i Arusha. Men de veit ikkje det følgjande:

Tida i Noreg var hektisk, med litt fleire besøk på sjukehuset enn me hadde tenkt oss. Dessutan var ikkje snø, McDonalds og kulde fullt så spanande som me hadde førestilt oss medan me enno var i Afrika.

Men altså: Tomas har vore på ein drøss med kontrollar på sjukehus, og i det følgjande skal me freista å forklara litt. Dersom du ikkje er så interessert i anatomien hans, er det berre å hoppa direkte eit par avsnitt lenger ned med det same. 

Me har lenge visst at han har problemer med nyrene, men meldingane har så langt gått ut på at dette truleg ville ordna seg sjølv med tida. Der tok dei feil, legane. Den eine av dei tre nyrene hans fungerer såpass dårleg at guten har altfor høgt blodtrykk. Difor må han opererast innan eit halvt års tid. I Noreg, i Oslo, på Rikshospitalet. I etterkant av ein slik operasjon vil det vera naudsynt med kontrollar i eit halvt års tid.

Det er desse kontrollane som gjer at me rundar av misjonærtenesta for denne gong. Eit halvt år i Noreg vil nemleg innebera at me må få oss ein stad å bu, ein bil og jobb. Dessutan vil det medføra store endringar for dei små, noko dei allereie har hatt meir enn nok av dei siste to-tre åra. Difor slår me oss til i Noreg for lengre tid denne gongen.

Så no er det mykje som må gjerast. Ikkje berre må me runda av arbeidet her ute. Me må også finna noko å få ei inntekt frå når me landar i Noreg. Det sistnemnde vert særs naudsynt i og med at me i løpet av den korte turen til Noreg fekk kjøpt oss tomt nr 26 på Rossåsen (Figgjo), og dermed allereie har mangedobla det lånet me allereie hadde. Sannsynlegvis startar bygging av noko oppå den vesle jordflekken i løpet av hausten. Me reknar med at pågangen av dugnadslystne vener og uvener blir stor.